Sunday, April 25, 2010

Ακολουθοντας το ασπρο κουνελι


Μια ζωη ετρεχα πισω απο τ'ασπρα κουνελια, σαν αλλη Αλικη χαμενη σε κοσμους θαυματων. Ετσι και τωρα συναντησα τυχαια στον Αγιο Λουδοβικο, τον Τρελλο Καπελα  που παθιασμενος με τον ποιητικο λογο και την εικονα φτιαχνει ταινιουλες. Σε μια προσφατη συναντηση γυρω απο τραπεζια με ποτυρια μπυρας στο χρωμα του τσαγιου, αρχησε μια συνεργασια που ιδεα δεν εχω που θα με βγαλει. Αλλα μ'αρεσει αυτη η διαδρομη στα σκοτεινα, με τους θολους οριζοντες και τα αγνωστα μονοπατια.
Poetry Scores λοιπον και ο,τι μελλει γενεσθε...

Tuesday, April 20, 2010

Yφαιστειογενη Εδαφη



Μ'αρεσει που ενα υφαιστειο με δυσκολο ονομα, καπου κοντα στον βορειο πολο, εφερε τοση αναστατωση στις ζωες χιλιαδων ανθρωπων. Περα απο τα δραματα και τις ταλαιπορειες, τις αθλητικες και αλλες συναντησεις που αναβαλλονται, την κινδυνολογια που παιρνει και δινει, μ'αρεσει που ξαφνικα τα παντα και οι παντες αλλαζουν ρυθμους γιατι ενα υφαιστειο φουμαρει κι ο καπνος του σκεπαζει την Ευρωπη, σταματαει τις συγκοινωνιες, οι ανθρωποι καθονται και περιμενουν στους διαφορους τοπους που βρεθηκαν χωρις να εχουν την δυνατοτητα να πανε πισω στα σπιτια τους και στις δουλειες τους.
Καιρος να αλλαξουμε ρυθμους, πιο αργους, παρακαλω, γιατι το υφαιστειο καπνιζει, μην το ενοχλειτε, σταματηστε το τρεξιμο, μιληστε με τον αγνωστο διπλα σας, σιγουρα κατι καινουριο θα μαθετε, κοιταξτε γυρω σας, ξεσκονιστε τη σταχτη κι αλλαξτε οσα δεν σας αρεσουν. Καμια φορα χρειαζονται τα υφαιστεια να μας καπνισουν για να συνελθουμε, να ριξουν τη σταχτη τους στο χωμα για να φυτρωσουν καρποι πιο νοστημοι, να σκιασουν τους οριζοντες για να κοιταξουμε μεσα μας.

Monday, April 19, 2010

Στο βαθος κηπος


Σα να μην μου εφταναν τα αλλα δυο blogs το "elzevir" και το "charbonnel", σημερα ενοιωσα την αναγκη ν'αρχησω να γραφω για φυτα, κηπους, γλαστρες, βοτανα και φυσικα που και που και απο καμια συνταγη.
Ανοιξη στο Σαιντ Λουις σημαινει καιρος να παιξουμε με τα χωματα. Ετσι ξεκινα ενα συνεχες πηγαινελα στα φυτωρια, σκεψεις και συσκεψεις σχετικα με το τι θα φυτεψουμε φετος: κατι να θυμιζει την Μεσογειο η μηπως φυτα ιθαγενη του Μιζουριου να θυμιζουν τους ηρωες του Μαρκ Τουειν;
Ο κηπος ειναι ο τοπος που φυτρωνει τ'ονειρο, εκει που ευδοκιμει η νοσταλγια: να βαλουμε μιαν αραβικη ακακια σαν αυτες που ειχε στην Καρολου Ντηλ και μοσχοβολουσαν τα βραδια του καλοκαιριου. Και μια φτελια, οχι γιατι μου θυμιζει την unter der linden του Βερολινου, αλλα γιατι μυριζει γλυκα οταν πεφτει καλοκαιρινη βροχη στα λουλουδακια της, ασε που αμα τα μαζεψεις φτιαχνεις το πιο γλυκο, μυρωδατο και ομορφο σε χρωμα τσαι, το τηλιο.
Σημερα πηγα και φυτεψα τσαχπινικα γαριφαλακια να μου θυμιζουν την Πολη που ημουν εκει πριν εναν μηνα. Και φυσικα εβαλα λεβαντες, φασκομηλα και δυο δεντρολιβανα να τα μυριζω και να χαιρομαι που μου φερνουν στο νου την Φλωρεντια. Καπου εκαι κοντα τους φυτρωνουν κι οι μαντζουρανες (μανα μου μαντζουρανα μου) διπλα στα θυμαρακια προς τιμην της Χαλκιδικης και των αμετρητων καλοκαιριων που περασα και θα περασω εκει.
Ο πλατυφυλλος βασιλικος φυτευτηκε για να τον τρωμε με ντοματα-μοτσαρελλα να θυμομαστε τα φοιτητικα χρονια στην Ιταλια και επισης για να βαζω δυο τρια φυλλα σε μια κανατα νερο να το πινω αρωματισμενο, οπως μου το κερασε η φιλη μου η Ελσα Εξαρχου περσυ το καλοκαιρι στο Βουκουρεστι, στον κηπο κατω απο τη γλυσινα. Φυσικα φυτεψα και μια γλυσινα που μου φαιρνει στο νου τον αυλογυρο της Φιλισοφικης σχολης στη Θεσσαλονικη.
Ξεκινησα και σπορια απο μια Ντατουρα που μου χαρησε η Ελισαβετ περσι στον Μακρυγιαλο, ελπιζω να φυτρωσουν. Εγω δεν ηξερα τι φυτο ηταν, μ'αρεσε πολυ το αγκαθωτο θυλακιο που εκρυβε τους σπορους και το δεχτικα με ενθουσιασμο. Επισης ενθουσιαστικα οταν διαβασα πως η Ντατουρα ειναι φυτο τοξικο και επικινδυνο. Μ'αρεσει η ιδεα ενος φαρμακερου φυτου διπλα στα μυριστικα, τις τρανταφυλλιες, τις μαργαριτες. Ειναι σαν την ιδεα του θανατου που μας κανει να ζουμε τη ζωη μας με περισσοτερο κεφι γιατι ξερουμε πως δεν κραταει αιωνια. Οπως λεει κι ο Εμπειρικος "...εκαμαν οιστρο της ζωης τον φοβον του θανατου".