Saturday, June 19, 2010

Καλοκαιρινο μπουρινι


Απόγευμα Παρασκευής στη Σαλονικη. Οι ουρανοί σκοτείνιασαν, η θάλασσα γέμισε άσπρα κύματα, πράσινα φύκια ανάκατα με σκουπίδια πηγαινοέρχονται στ'αφρισμενα νερά. Στον ορίζοντα αστραπές. Τα πάντα τυλιγμένα σε μιαν ηλεκτρισμένη, ανησυχητική μουντάδα.
Καλοκαιρινό μπουρίνι στον Θερμαΐκό τώρα όπως και χρόνια πριν, το '61 νομίζω. Γυρίζαμε με το καραβάκι της γραμμής από τα μπανια απέναντι, με τον μπαμπά μου, όταν μας έπιασε ξαφνικό μπουρίνι. Το καραβάκι κλυδωνιζόταν στα κύματα, έμπαιναν νερά από την κουπαστή, ο μπαμπάς μου τότε μου ζήτησε το σωσίβιο μου. Το παιδικό μου το μυαλό δεν σκέφτηκε πως αυτό ακριβώς ήταν το σωστό, ο ενήλικας να φοράει το σωσίβιο και να κρατάει το παιδί. Εγώ είχα νομίσει πως ήθελε να σωθεί αυτός μόνο και γω θα χανόμουνα παρασυρμένη από το κύμα. Για καλή μας τύχη ήρθε μια μαούνα και μας τράβηξε στο λιμάνι, βγήκαμε σε μιαν αποβάθρα μακρινή, όλοι βρεγμενοι, τρομαγμένοι και τυλιγμένοι με τις πετσέτες του μπάνιου. Μας ανέβασαν σε βαγόνια ξύλινα απ'αυτα που παλιά είχαν μεταφέρει τους Εβραίους στα στρατόπεδα, και μας πήγαν μέχρι την έξοδο του λιμανιού.. Μεχρι να φτασουμε ειχε στο μεταξύ αλλάξει κι ο καιρός.
Τώρα
έλαμπαν οι λακκούβες κι οι πέτρες από το καλντερίμι σ'ενα κιτρινο φως απο κεινο το μαγικο σαν βγαινει ο ηλιος μετα απο νεροποντη.

Thursday, June 10, 2010

Θερος

Ιούνιος στην Ελλάδα, ο Θεριστής όπως τον έλεγαν παλιά
Και όντως από την στιγμή που έφτασα ακούω συνεχώς για ζωές ανθρώπων που κόπηκε το νήμα τους, τους θέρισε ο Χάρος
Άλλοι απ'αυτους ήταν γέροι, οπότε είχε έρθει η ώρα τους, άλλα ένας τους εφυγε πριν την ωρα του. Φίλος παλιός , ο Γιώργος Παλιαδελης που χάθηκε ξαφνικά τη μέρα μετά τα γενέθλια μου. Το βράδυ πριν τον πάρει το δρεπάνι, άκουγα σ'ενα μπαρ το "Bella Ciao", κλασσικό τραγούδι της Ιταλικής αριστεράς που το πρωτοακουσα στο σπίτι του. Η εικόνα του πέρασε απ' τον νου μου και σκέφτηκα να πάω να τον δω στο μαγαζί του μια από τις ερχόμενες μέρες. Μια φορά που τον είχαμε συναντήσει με τον Μαξ στα Λουλουδαδικα μου είπε "να περνάς να με βλέπεις όταν έρχεσαι στη Σαλονικη. Αλλιώς θα μου κακοφανει. Είναι σα να ρθω εγώ στο Σαιντ Λούις και να μην περάσω να πω ένα γεια".
Δυστυχώς το επόμενο πρωί έμαθα τον χαμό του και δάκρυσα γιατί έχασα κάποιο σπουδαίο άτομο που ζούσε στην πόλη μου.
Ήταν γλυκός, ευγενικός κι ανοιχτόκαρδος άνθρωπος με ένα εγκάρδιο χαμογελο και το ματακι παιχνιδιαρικο. Μ'εκανε να αισθανομαι παντα καλα, μου φαιρνοταν με ειλικρινη φιλοξενεια και αγαπη κι ας μην βλεπομασταν συχνα. Τωρα καθε φορα που θα περνω απο το μαγαζι με τα ροδακια θα θλιβομαι ξεροντας πως ποτε πια δεν θα τον ξανασυναντησω.

Καλη σου νυχτα Γιωργο κι περνα οποτε θες απο τα ονειρα μας...

Wednesday, June 9, 2010

Κατω απ' τη μουρια ενας μαυρομουραρος


Καθως οδηγουσα τις προαλλες στο Σαιντ Λουις, ειδα ξαφνικα σ'ενα δρομακι μια τεραστεια μουρια καταφορτη με μαυρα μουρα. Σταματισα αμεσως το αυτοκινητο, κατεβηκα κι αρχησα με χαρα να μαζευω και να τρωω τους ωρημους γλυκους καρπους μεχρι που τα χερια μου βαφτικα μαβια.
Απο την πρωτη ανοιξη που βρεθηκα στο Σαιντ Λουις ανακαλυψα πως η πολη ειναι γεματη μεγαλες μουριες. Τις προσεξα απο τους μωβ λεκεδες κατω απο το παχυ τους φυλλωμα που παντα τετοιο καιρο ειναι γεματο πουλια που τσιμπολογουν τα μουρα.
Κανεις αλλος εκτος απο τα πουλια δεν φαινεται να καταδεχεται να τα μαζεψει να τα φαει. Οι Αμερικανικες πολεις ειναι γεματες πανυψηλες μουριες που σε τιποτα δεν μοιαζουν με εκεινες τις δικες μας με τους κοντοχοντρους κορμους που πανω τους εβγαιναν λεπτα κλαδακια κι εκαναν τα δεντρα να μοιαζουν με ταβανοσκουπες με ασπρα καλτσακια. Τις μουριες αν τις αφησει κανεις να μεγαλωσουν αβιαστα, γινονται δεντρα μεγαλα, σκιερα και μας φιλευουν καθε που ο ηλιος μπαινει στον οικο των Διδυμων με τους γλυκους και μυρωδατους τους καρπους.
Θυμαμαι παλια την γιαγια Ευτερπη να ερχεται στο σπιτι μας καπου εκει κοντα στα γενεθλια μου και να φερνει δυο μικρα ψαθινα καλαθακια γεματα το ενα με ασπρα και τ'αλλο με μαυρα μουρα. Και γω να καθομαι και να τρωω μια απο το ενα και μια απο τ'αλλο ψαχνοντας να δω αν μ'αρεσουν πιο πολυ τα μαυρα η τα ασπρα μουρα...
Ποτε μου δεν καταφερα να προτιμησω τα μεν απο τα δε, ομως ανεπιφυλακτα βρησκω πως τα πιο νοστημα μουρα ειναι μεγαλα κι εχουν ενα χρωμα απαλο ροζ-μωβ.