Φυτα και ζωα στη Θεσσαλονικη

Καλοκαιρινο μπουρινι

Απόγευμα Παρασκευής στη Σαλονικη. Οι ουρανοί σκοτείνιασαν, η θάλασσα γέμισε άσπρα κύματα, πράσινα φύκια ανάκατα με σκουπίδια πηγαινοέρχονται στ'αφρισμενα νερά. Στον ορίζοντα αστραπές. Τα πάντα τυλιγμένα σε μιαν ηλεκτρισμένη, ανησυχητική μουντάδα.

Καλοκαιρινό μπουρίνι στον Θερμαΐκό τώρα όπως και χρόνια πριν, το '61 νομίζω. Γυρίζαμε με το καραβάκι της γραμμής από τα μπανια απέναντι, με τον μπαμπά μου, όταν μας έπιασε ξαφνικό μπουρίνι. Το καραβάκι κλυδωνιζόταν στα κύματα, έμπαιναν νερά από την κουπαστή, ο μπαμπάς μου τότε μου ζήτησε το σωσίβιο μου. Το παιδικό μου το μυαλό δεν σκέφτηκε πως αυτό ακριβώς ήταν το σωστό, ο ενήλικας να φοράει το σωσίβιο και να κρατάει το παιδί. Εγώ είχα νομίσει πως ήθελε να σωθεί αυτός μόνο και γω θα χανόμουνα παρασυρμένη από το κύμα. Για καλή μας τύχη ήρθε μια μαούνα και μας τράβηξε στο λιμάνι, βγήκαμε σε μιαν αποβάθρα μακρινή, όλοι βρεγμενοι, τρομαγμένοι και τυλιγμένοι με τις πετσέτες του μπάνιου. Μας ανέβασαν σε βαγόνια ξύλινα απ'αυτα που παλιά είχαν μεταφέρει τους Εβραίους στα στρατόπεδα, και μας πήγαν μέχρι την έξοδο του λιμανιού.. Μεχρι να φτασουμε ειχε στο μεταξύ αλλάξει κι ο καιρός.
Τώρα έλαμπαν οι λακκούβες κι οι πέτρες από το καλντερίμι σ'ενα κιτρινο φως απο κεινο το μαγικο σαν βγαινει ο ηλιος μετα απο νεροποντη.

Θερος

Ιούνιος στην Ελλάδα, ο Θεριστής όπως τον έλεγαν παλιά
Και όντως από την στιγμή που έφτασα ακούω συνεχώς για ζωές ανθρώπων που κόπηκε το νήμα τους, τους θέρισε ο Χάρος
Άλλοι απ' αυτους ήταν γέροι, οπότε είχε έρθει η ώρα τους, άλλα ένας τους έφυγε πριν την ώρα του. Φίλος παλιός , ο Γιώργος Παλιαδέλης που χάθηκε ξαφνικά, την μέρα μετά τα γενέθλια μου. Το βράδυ πριν τον πάρει το δρεπάνι, άκουγα σ'ενα μπαρ το "Bella Ciao", κλασσικό τραγούδι της Ιταλικής αριστεράς που το πρωτοάκουσα στο σπίτι του. Η εικόνα του πέρασε απ' τον νου μου και σκέφτηκα να πάω να τον δω στο μαγαζί του μια από τις ερχόμενες μέρες. Μια φορά που τον είχαμε συναντήσει με τον Μαξ στα Λουλουδάδικα μου είπε "να περνάς να με βλέπεις όταν έρχεσαι στη Σαλονίκη. Αλλιώς θα μου κακοφανεί. Είναι σα να ρθω εγώ στο Σαιντ Λούις και να μην περάσω να πω ένα γεια".
Δυστυχώς το επόμενο πρωί έμαθα τον χαμό του και δάκρυσα γιατί έχασα κάποιο σπουδαίο άτομο που ζούσε στην πόλη μου.
Ήταν γλυκός, ευγενικός κι ανοιχτόκαρδος άνθρωπος, με ένα εγκάρδιο χαμόγελο και το ματάκι παιχνιδιάρικο. Μ' έκανε να αισθάνομαι πάντα καλά, μου φαίρνοταν με ειλικρινή φιλοξενεία και αγάπη κι ας μην βλεπόμασταν συχνά. Τώρα κάθε φορά που θα περνώ απο το μαγαζί με τα ροδάκια θα θλίβομαι ξέροντας πως ποτέ πια δεν θα τον ξανασυναντήσω.

Καλή σου νύχτα Γιώργο κι πέρνα όποτε θες απο τα όνειρα μας...

Κατω απ' τη μουρια ενας μαυρομουραρος

Καθώς οδηγούσα τις προάλλες στο Σαιντ Λούις, ειδα ξαφνικά σ'ενα δρομάκι μια τεράστια  μουριά κατάφορτη με μαύρα μούρα. Σταμάτισα αμέσως το αυτοκίνητο, κατέβηκα κι άρχησα με χαρά να μαζεύω και να τρώω τους ώρημους γλυκούς καρπούς μέχρι που τα χέρια μου βάφτηκαν μαβιά.
Απο την πρώτη άνοιξη που βρέθηκα στο Σαιντ Λούις ανακάλυψα πως η πόλη ειναι γεμάτη μεγάλες μουριές. Τις πρόσεξα απο τους μώβ λεκέδες κάτω απο το παχύ τους φύλλωμα που πάντα τέτοιο καιρό ειναι γεμάτο πουλιά που τσιμπολογούν τα μούρα.
Κανείς άλλος εκτός απο τα πουλιά δεν φαίνεται να καταδέχεται να τα μαζέψει να τα φάει. Οι Αμερικανικές πόλεις ειναι γεμάτες πανύψηλες μουριές που σε τίποτα δεν μοιάζουν με εκείνες τις δικές μας με τους κοντόχοντρους κορμούς που πάνω τους έβγαιναν λεπτά κλαδάκια κι έκαναν τα δέντρα να μοιάζουν με ταβανόσκουπες με άσπρα καλτσάκια. Τις μουριές αν τις αφήσει κανείς να μεγαλώσουν αβίαστα, γίνονται δέντρα μεγάλα, σκιερά και μας φιλεύουν κάθε που ο ήλιος μπαίνει στον οίκο των Διδύμων με τους γλυκούς και μυρωδάτους τους καρπούς.
Θυμάμαι παλιά, την γιαγιά Ευτέρπη να έρχεται στο σπίτι μας κάπου εκεί κοντά στα γενέθλια μου και να φέρνει δύο μικρά ψάθινα καλαθάκια γεμάτα το ενα με άσπρα και τ'άλλο με μαύρα μούρα. Και γω να κάθομαι και να τρώω μία απο το ένα και μία απο τ'άλλο ψάχνοντας να δώ αν μ'αρέσουν πιο πολύ τα μαύρα η τα άσπρα μούρα...
Ποτέ μου δεν κατάφερα να προτιμήσω τα μεν απο τα δε, ομως ανεπιφύλακτα βρίσκω  πως τα πιο νόστιμα μούρα ειναι μεγάλα κι εχουν ενα χρώμα απαλό ροζ-μωβ.

Νυχτεριδα στο σαλονι

Εκει που καθομουν στο σαλονι κι εγραφα το κειμενακι για τον σαλιαγκο και την χελωνα απο την κουζινα ακουω να μου φωναζουν ¨προσοχη, νυχτεριδα!¨. Μερα μεσημερι μια αφηριμενη νυχτεριδα βρεθηκε να κανει κυκλους πανω απ'το κεφαλι μου και γω να τσιριζω πανικοβλητη-η περιπου. Ποιος ξερει απο που ξετρυπωσε το νυχτοπουλι και βρεθηκε να κανει κυκλους μεσα στο φως, τρελλαμενη κι αυτη οπως και γω. Πηγα διπλα στην κουζινα και την κυταζα μεσα απο την χαραμαδα της πορτας να κανει παντα το ιδιο νοητο οκταρι πετωντας πανω κατω, εντοπιζοντας τον χωρο. Δεν θυμαμαι αν οι νυχτεριδες βλεπουν και ακουν οπως τ'αλλα πουλια, οποτε δεν ηξερα πως να την αντιμετωπισω.
Οπλισμενοι με σκουπες, ρακετες και φωνες προσπαθουσαμε να την κανουμε να βρει τον δρομο προς την ανοιχτη μπαλκονοπορτα, και να φυγει. Καποια στιγμη βρεθηκε επιτελους εξω και πεταξε στα δεντρα του διπλανου κηπου.
Ενα απιστευτο πως ενα τοσο μικρο πλασμα εκανε 5 ανθρωπους να τρεμουν και να συμπεριφερονται με αστειο τροπο!

Μαθηματα Φυσικης Ιστοριας

Το πρωι ειπα να ποτισω τους κηπους γυρω απο το σπιτι, μια που αρχησαν οι υγρες καυτες ζεστες στο Σαιντ Λουις. Καθως τακτοποιουσα κατι αδειες γλαστρες βρηκα μεσα σε μια απ'αυτες ενα μικρο σαλιγκαρακι. Πρωτη φορα που βρησκω σαλιγκαρι στον κηπο μου. Το εβαλα προσεκτικα στην παλαμη μου και παρατηρουσα το πως τεντωνε τις κεραιες του και γλυστρουσε απαλα μεσα στο χερι μου λες και μυριζε το δερμα μου. ("Ελατε να σας μυρησω" ειχε πει μια Θρακιωτισα γιαγια οταν την πωτοσυναντησα)
Τα σαλιγκαρια παντα με γοητευαν. Μ'αρεσει που κουβαλουν το σπιτι στην πλατη τους, που το κελυφος τους ειναι γεωμετρικο μαθημα τελειοτητας, που αν και ειναι πλασματα κατωτερης ταξης στο ζωικο βασιλειο, παρ'ολα αυτα διαθετουν μυστηριωδη γοητεια. Συνειρμικα μου φερνουν στο νου τον Κοχλια, την γκαλερι του Κωστα Λαχα στη Σαλονικη, σχολειο ζωης για μενα και σημειο αναφορας σημαντικο...

Ισως γι'αυτον τον λογο διαλεξα το ονομα Στουντιο Εσκαργκο για την δουλεια μου σαν καλλιτεχνης. Η ισως γιατι ολα τα κανω σε αργους ρυθμους, γιατι ζω ποτε εδω και ποτε εκει κουβαλοντας τα πραγματα μου απο τον ενα τοπο στον αλλο.

Ειναι λοιπον αυτονοητη η χαρα μου να κρατω το σαλιγκαρακι στο χερι μου και το παρατηρω.

Εδω πρεπει να προσθεσω πως εχω και μια ομορφη χελωνα σε ενα κλουβι. Αλλο ενα γοητευτικο ζωο αργων ρυθμων που και αυτο κουβαλαει το σπιτι στην πλατη του.

Μου ηρθε λοιπον η ιδεα να βαλω τα δυο ζωα στον ιδιο χωρο να συμβιωνουν σαν τουριστες σε θερινη κατασκηνωση.
Το κλουβι της χελωνας μου ειναι μεγαλο, γεματο χωματα και πρασιναδες που φυτρωνουν στο υγρο και δροσερο περιβαλλον. Ετσι απιθωσα τρυφερα το νεο μου ζωντανο αποκτημα στα χορταρακια του κλουβιου. Εκεινο τεντωσε τις κεραιες του και παλι μου φανηκε σα να μυριζε το νεο τοπο.
Αναρωτιομουν ποσο αραγε να ζουν τα σαλιγκαρια, πως γεννανε, ειναι αρσενικο η θυλικο, μηπως να ψαξω να βρω και αλλο κανενα για να εχει παρεα... Το κυταζα που γλυστουσε σχετικα γρηγορα προς το μερος της χελωνας και σκεφτομουν πως αναλογα με το μεγεθος και το βαρος του δεν παει καθολου αργα, αρα μυθος τα περι ταχυτητας το σαλιαγκου.
Στο μεταξη η Τακυ (η χελωνα απ'το Κεντακυ) τον μυριστικε κι αρχισε να τεντωνει τον λαιμο της. Κανοντας ενα απειλητικο χςςς πλησιασε το σαλιγκαρι και μ'ενα χλαπ του κοβει με τα δυνατα της σαγωνια το σωμα που προεξηχε απο το κελυφος και αμεσως μετα συνεχισε να τρωει το τραγανο καβουκι...
Εμεινα αναυδη να κυταζω την θηριωδια καθως απο το νου μου περνουσαν εικονες απο τον Ιπποδρομο, και τις Αρενες οπου οι Ρωμαιοι διασκεδαζαν με θεαματα παρομοια αλλα σε αλλη κλιμακα.
Ενοιωσα βλαξ που δεν μου περασε απο τον νου πως το οτι και τα δυο ζωα κουβαλουν το σπιτι στην πλατη τους δεν τα κανει να μπορουν να συμβιωσουν ειρηνικα στον ιδιο χωρο, κυριως οταν το ενα αποτελει λαχταριστη τροφη για το πεινασμενο αλλο.

Ο θαυμαστος κηπος του Μπιλ

Eνω στην χωρα μου γινεται της τρελλης απο διαμαρτηριες, συγγρουσεις, βανδαλισμους και γενικο μπαχαλο, εγω στην αλλη ακρη του Ατλαντικου περιδιαβαινω σε κηπο εκκεντρικο, ηρεμο, σουρελιστικα διακοσμημενο, σαν τιποτα να μην αγγιζει την εδω πραγματικοτητα απο την κραυγη λαου και δρακου φωνη που ακουγεται στην περα οχθη...