Βάρκα

Οι μέρες 

Έρχονται 

Καταπάνω μας 

Με βία ακατονόμαστη.

Ο χρόνος 

Ειναι μια 

Συντεταγμένη

Που τέμνει 

Την ευθεία 

Του χώρου μας.

Η μνήμη 

Ειναι μιά

Βάρκα

Που μέσα της

Κάνουμε ταξίδια

Στην απεραντοσύνη

Του χρόνου. 

Αν θες

Αν θές να μου μιλήσεις, 

αλλά δεν ξέρεις πώς 

να κάνεις το πρώτο βήμα, 

άσε με να σου δείξω εγώ. 

Στείλε πρώτα μιά λέξη μόνο, 

μιά λέξη όπως: 

Καλημέρα. 

Γειά. 

Χαίρε. 

Ρίξε την λέξη σαν να την ρίχνεις 

σκαλωμένη 

στην 

άκρη 

απο 

πετονιά. 

Και γω θα την πάρω, 

θα την διαβάσω, 

θα σκάσω ενα χαμόγελο 

και θα κάνω μεγάλη προσπάθεια 

να μην σου απαντήσω 

αμέσως, 

όπως θα ήθελα. 

Θα σε αφήσω λίγο να περιμένεις, 

κι όταν θεωρήσω 

πως περίμενες αρκετά, 

θα απαντήσω σε μια γλώσσα 

ξένη, 

χαιρετώντας  

μ' ενα απαλό,

ανατολίτικο φιλί 

το πρώτο σου 

βήμα 

προσέγγισης. 

Για το μετά δεν ξέρω. 

Καραμέλα

Μικρός κόκκος 

Ζάχαρης 

Που λιώνει 

στην γλώσσα

Παίζοντας 

Πάνω στις γυαλιστερές

Επιφάνειες 

Των δοντιών.

Γίνομαι 

Καραμέλα

Και λιώνω 

Στο στόμα σου,

Θέλω τα δόντια σου 

Να σημαδέψουν 

τους ώμους μου,

Τα μαλλιά σου,

Τα σκληρά σου μαλλιά,

Να τρυπήσουν 

Το πρόσωπό μου.

Είμαι διάτρητη 

Επιφάνεια

Που περιμένει να δεχτεί 

τον καταιγισμό 

Των υδάτων σου.

Moebius (s)trip

Οδηγώ σε ξένη γη

Σε δρόμο πού με βγάζει 

μακριά, πολύ μακριά  σου.

Ο νούς μου πετάει 

στην άλλη μεριά 

Πέρα απο τα βουνά

Πέρα απο τον ωκεανό

Πέρα απο την θάλασσα 

Και έρχεται  κοντά σου.

Στα δεξιά μου 

Μια μετώπη  

Με το σήμα του 

Απείρου πάνω της.

´Απειρο, άπειρο

Moebius strip.

Το σχήμα 

χωρίς αρχή

και τέλος.

Ατελείωτο 

´Οπως η αγάπη μας

Λωτός

Σε σκέφτομαι

Σαν ώριμο 

Λωτό

Με τα δόντια μου

Να βυθίζονται 

Στις μεταξωτές σου

Σάρκες.

Η ψυχή μου

Βουρκώνει

Στην θύμηση  

Του αγγίγματος σου. 

Πεθυμώ τα σκληρά σου 

Χέρια 

Να τρέξουν 

Πάνω κάτω 

Στο γυμνό μου

Δέρμα

Να προκαλέσουν 

Και πάλι 

Σπασμούς 

Ηδονής και 

Έκσταση.

Περιμένω 

Την στιγμή 

Που θα αγκαλιαστούμε

Σαν Ανάσταση και

Πάσχα. 

Χρόνος

Το εδώ και τώρα, 

ο σκληρός ήχος 

μιας μηχανής 

που κόβει ξύλα.

Το αλλού και πρίν, 

το λείο δέρμα του 

κάτω απο 

την παλάμη μου. 

Και το μετά;

Ηδονές

Στην αγκαλιά του εραστή,

Στα έγκατα της πόλης,

Κρυμμένοι 

Αναζητούμε 

Απαγορευμένες 

Ηδονές 
Παλιμψηστες.

Σπασμοί ηδονής 
Ευφραίνουν

Τα κορμιά μας

Τα βασανισμένα 

Απο την 

Καθημερινότητα