Στήλη άλατος

Η γυναίκα του Λωτ

Που σ´αγαπάει

A lot 

Έγινε στήλη άλατος

Τον πάγο για να λιώσει.

Αλάτια της εχάριζες 

Όταν την αγαπούσες.

Αλάτια απ´τα Ιμαλάια

Απ´ την κορφή του κόσμου.

Κι αυτή μέσα στην λύπη της 

Που είσαι μακρυά της,

Που πάγος κρυώνει την καρδιά 

Και δένει την μιλιά σου,

Αλάτι όλη γίνεται

Για να αλλάξει η μοίρα,

Ο πάγος λιώμα να γενεί

Και οι καρδιές σας ένα.

´Οναρ

Θα έρθω την νύχτα 

Εκεί που κοιμάσαι 

Να γίνω για λίγο 

Η γυναίκα των ονείρων σου. 

Θα έρθω την νύχτα 

Εκεί που κοιμάσαι 

Να σου τραβήξω το σκέπασμα

Να σε γεμίσω με φιλιά. 

Θα έρθω την νύχτα

Εκεί που κοιμάσαι, 

Να διώξω αυτήν

Που σε πήρε απ´ το πλάι μου. 

Λύπη- λίπος- λείπεις

Τις νύχτες 

ακούω μέσα 

στο σκοτάδι 

το δέρμα μου 

που τρίζει. 

Φουσκώνει 

η λύπη μεσα μου, 

καθως γεμίζει 

το κενό 

που ´χεις  αφήσει  

πίσω σου. 

Το λίπος με τυλίγει, 

σάβανο προστατευτικό. 

Ο εραστής του ηφαιστείου

Ο Αινείας, η Αίτνα, η Εννα, 

ο ένας και μοναδικός 

που κάνει θόρυβο 

παντού γύρω μου 

με την σιωπή του. 

Αινείας εγω και Αίτνα, 

κρατάω την οικογένεια 

κατάσαρκα, 

ενώ μέσα μου βράζει 

το ηφαίστειο 

έτοιμο να εκραγεί. 

Κι ο άλλος, 

ο ένας και μοναδικός, 

ο εραστής του ηφαιστείου, 

ένοιωσε την αντάρα 

και κιότεψε, 

έφυγε 

για να με κλείσει 

απ´εξω απο την ζωή 

και την πόρτα του. 

Την πόρτα αυτή 

που εχω τα κλειδιά της 

στην κατοχή μου. 

Οδύνες

Τα χέρια μου πονούν 

γιατί δεν σ´αγκαλιαζουν. 

Τα πόδια μου πονούν 

γιατί δεν ανεβαίνουνε 

τις σκάλες του σπιτιού σου.

Το βλέμμα μου θολό 

γιατί τι να το κάνω 

που δεν μπορεί να σταθεί 

πάνω στο πρόσωπο σου,

Η φωνή μου αδύνατη 

γιατί δεν την ακούν τ´αυτια σου. 

Η γλώσσα μου ξερή 

χωρίς το σάλιο 

του φιλιού σου. 

Ξυπνάω και κοιμάμαι 

μέσα σε έναν θάνατο. 

Ρούχα

Τακτοποιώ 

τα καλοκαιρινά μου ρούχα 

στην ντουλάπα. 

Ρούχα που με έντυσαν 

για να περπατώ 

στο πλάϊ σου, 

ρούχα που τα δάχτυλα σου 

έβγαλαν απο πάνω μου 

για να με χαρείς 

και άλλα που τα πήρα 

να τα φορέσω 

και να περπατάμε μαζί, 

αλλα δεν προλαβα. 

Δεν ήξερα 

πως και τα ρούχα 

πληγώνουν!

Κρόνος

Καταναλώνω 

σε μικρές 

ποσότητες 

τα τρόφιμα  

που είχα πάρει  

για σένα, 

καταπίνοντας 

σιγά σιγά 

ανυπόστατο χρόνο.