Όρια

Όρια.

Μία και μόνη λέξη

Σύνορο που υψώθηκε
Και μπήκε ανάμεσα μας.

Μετά ήρθε αέρας και βροχή,
λάσπωσε η ψυχή μου.

Στον αχαλίνωτο έρωτα
Όρια ζητάς να βάλω 

Λες και ο έρωτας μπορεί 

Τα όρια ν´ αντέξει.

Δεν θελεις πιά να μ’ αγαπάς.

Γκρεμησες στέγη και πάτωμα

Στο σπίτι του έρωτα μας.

Ντουβάρια μείναν έρημα 

Να χάσκουν κάτω απ´ την βροχή.

Βροχή τα δάκρυα μου.

Περνώ τ´ άβατα σύνορα

Βγαίνω στην εξορία.

Έξω από την πατρίδα μου

Αστεγη μακριά σου

Εξω από την αγκάλη σου.

Ξένη, ξεσπιτωμένη.

Τα σύνορα που έβαλες 

Δεν έχουνε φυλάκια, 

Δεν έχουνε φαντάρους

Μήτε και τελωνεία.

Σύνορα είναι του μυαλού, 

Αδιάβατα, αέρινα 

σύνορα  φαντασίας.

Βιβλιοθηκονομία

Τα λεπτά του δάχτυλα 

αγγίζουν το πίσω μέρος 

του λαιμού μου. 

Η ζεστασιά της ανάσας του 

γαργαλάει το

αυτί μου που κουφαίνεται

αλλά ακούει την αίσθηση

της αφής. 

Το σώμα του 

μπαίνει στο δικό μου 

γλυστρώντας απαλά. 

Οι κραυγές του 

ξεσκίζουν το σκοτάδι 

καθώς τα νύχια μου 

μπήγονται στον μηρό του. 

«Στην Ελλάδα φιλάμε τα βιβλία, 

αλλα εγω προτιμώ να φιλάω 

τους βιβλιοθηκαριους» του λέω, 

κι αυτός με διαβάζει 

σαν ανοιχτό βιβλίο.

Eπανάληψη.

Κάθε μέρα οι ίδιες κινήσεις, 

να τρυπησω το δάχτυλο μου για να μετρήσω το ζάχαρο, 

να κάνω καφέ, 

να βάλω τα καθαρά πιάτα και ποτήρια στη θέση τους, 

να γεμίσω το πλυντήριο με τα βρώμικα. 

Να ανοίξω την βρύση να βρεξω το σφουγγάρι 

για να καθαρίσω τον πάγκο της κουζίνας 

καθώς ο νους μου γλιστράει μαζί με το νερό, 

γίνεται ενα με το μεγάλο ποτάμι 

που χύνεται στον κόλπο του Μεξικού, 

βγαίνει απο εκει στον Ατλαντικο 

για να περάσει απέναντι στην Αφρική, 

να τον παρασύρει το γκολφ στριμ 

μέχρι την Ευρώπη. 

Καβάλα στο σύννεφο θα γίνει σταγόνες της βροχής 

ν‘ αγγίξουν το μεταξωτό του δέρμα, 

φιλί υδάτινο.

Κυκλαδικά ειδωλια

Τα χέρια σταυρωμένα κάτω απο το στήθος.

Γυναίκες ακέφαλες,

Με μύτη μόνο

Χωρίς στόμα και μάτια.

Αναπνέουν 

Χωρίς να βλέπουν και να ακούν.

Αναπνέουν και

Στέκονται 

Στον χρόνο

Ακίνητες

Νησιώτισες 

Επικοινωνούν 

Σιωπηλά κι αέρινα,

Στέλνοντας την σκέψη τους

Στα μυστηριώδη αγάλματα

Της Νήσου του Πάσχα.

Το λαδι

Φτάνουν στον νου

Εικόνες  παλιές.

Τότε που χύνουνταν

Πηχτό και σκούρο,

Το λάδι στο μπουκάλι.

Με μια φωνή 

Γκλου γκλου
Κελλαριστη

Έσταζε  λεκιαζοντας
Σαν άτακτο παιδί 

Το νταμωτο πλακάκι.

Σα ζώο φυλακισμένο

Σε κιούπια και 

Φυαλες

Παραμονεύει
Το λάδι  

Να μπει 

Μεσα στο σώμα μας, 

Να τρέξει τη διαδρομή

Απάνω-κάτω,

Να μας χαϊδέψει
Να μας ποτίσει

Να μας θρέψει.

Δαμάσκηνο

Πήρες στα χέρια σου 
Το μώβ δαμάσκηνο 
Να το δαγκάσεις.
Να το ρουφήξεις με τα χείλη σου,
Να βυθιστούν τα δόντια σου
Στην ώριμη του σάρκα.

Αχ, νάμουνα εγω 
Δαμάσκηνο,
Τα βυσσινιά σου χείλη
Να γευτώ,
Ώσπου να τρέξουν αίμα.

Καπνός

Τον είδα από μακριά 

και  μια φλογίτσα τρεμόπαιξε 

και πάλι 

στην καρδιά μου.

 Ενα άρωμα επιθυμίας 

πήγε ν´αναδυθεί μέσα μου,

 αλλά δεν άντεξε και έγινε καπνός.