Νυχτεριδα στο σαλονι

Εκει που καθομουν στο σαλονι κι εγραφα το κειμενακι για τον σαλιαγκο και την χελωνα απο την κουζινα ακουω να μου φωναζουν ¨προσοχη, νυχτεριδα!¨. Μερα μεσημερι μια αφηριμενη νυχτεριδα βρεθηκε να κανει κυκλους πανω απ'το κεφαλι μου και γω να τσιριζω πανικοβλητη-η περιπου. Ποιος ξερει απο που ξετρυπωσε το νυχτοπουλι και βρεθηκε να κανει κυκλους μεσα στο φως, τρελλαμενη κι αυτη οπως και γω. Πηγα διπλα στην κουζινα και την κυταζα μεσα απο την χαραμαδα της πορτας να κανει παντα το ιδιο νοητο οκταρι πετωντας πανω κατω, εντοπιζοντας τον χωρο. Δεν θυμαμαι αν οι νυχτεριδες βλεπουν και ακουν οπως τ'αλλα πουλια, οποτε δεν ηξερα πως να την αντιμετωπισω.
Οπλισμενοι με σκουπες, ρακετες και φωνες προσπαθουσαμε να την κανουμε να βρει τον δρομο προς την ανοιχτη μπαλκονοπορτα, και να φυγει. Καποια στιγμη βρεθηκε επιτελους εξω και πεταξε στα δεντρα του διπλανου κηπου.
Ενα απιστευτο πως ενα τοσο μικρο πλασμα εκανε 5 ανθρωπους να τρεμουν και να συμπεριφερονται με αστειο τροπο!

Μαθηματα Φυσικης Ιστοριας

Το πρωι ειπα να ποτισω τους κηπους γυρω απο το σπιτι, μια που αρχησαν οι υγρες καυτες ζεστες στο Σαιντ Λουις. Καθως τακτοποιουσα κατι αδειες γλαστρες βρηκα μεσα σε μια απ'αυτες ενα μικρο σαλιγκαρακι. Πρωτη φορα που βρησκω σαλιγκαρι στον κηπο μου. Το εβαλα προσεκτικα στην παλαμη μου και παρατηρουσα το πως τεντωνε τις κεραιες του και γλυστρουσε απαλα μεσα στο χερι μου λες και μυριζε το δερμα μου. ("Ελατε να σας μυρησω" ειχε πει μια Θρακιωτισα γιαγια οταν την πωτοσυναντησα)
Τα σαλιγκαρια παντα με γοητευαν. Μ'αρεσει που κουβαλουν το σπιτι στην πλατη τους, που το κελυφος τους ειναι γεωμετρικο μαθημα τελειοτητας, που αν και ειναι πλασματα κατωτερης ταξης στο ζωικο βασιλειο, παρ'ολα αυτα διαθετουν μυστηριωδη γοητεια. Συνειρμικα μου φερνουν στο νου τον Κοχλια, την γκαλερι του Κωστα Λαχα στη Σαλονικη, σχολειο ζωης για μενα και σημειο αναφορας σημαντικο...

Ισως γι'αυτον τον λογο διαλεξα το ονομα Στουντιο Εσκαργκο για την δουλεια μου σαν καλλιτεχνης. Η ισως γιατι ολα τα κανω σε αργους ρυθμους, γιατι ζω ποτε εδω και ποτε εκει κουβαλοντας τα πραγματα μου απο τον ενα τοπο στον αλλο.

Ειναι λοιπον αυτονοητη η χαρα μου να κρατω το σαλιγκαρακι στο χερι μου και το παρατηρω.

Εδω πρεπει να προσθεσω πως εχω και μια ομορφη χελωνα σε ενα κλουβι. Αλλο ενα γοητευτικο ζωο αργων ρυθμων που και αυτο κουβαλαει το σπιτι στην πλατη του.

Μου ηρθε λοιπον η ιδεα να βαλω τα δυο ζωα στον ιδιο χωρο να συμβιωνουν σαν τουριστες σε θερινη κατασκηνωση.
Το κλουβι της χελωνας μου ειναι μεγαλο, γεματο χωματα και πρασιναδες που φυτρωνουν στο υγρο και δροσερο περιβαλλον. Ετσι απιθωσα τρυφερα το νεο μου ζωντανο αποκτημα στα χορταρακια του κλουβιου. Εκεινο τεντωσε τις κεραιες του και παλι μου φανηκε σα να μυριζε το νεο τοπο.
Αναρωτιομουν ποσο αραγε να ζουν τα σαλιγκαρια, πως γεννανε, ειναι αρσενικο η θυλικο, μηπως να ψαξω να βρω και αλλο κανενα για να εχει παρεα... Το κυταζα που γλυστουσε σχετικα γρηγορα προς το μερος της χελωνας και σκεφτομουν πως αναλογα με το μεγεθος και το βαρος του δεν παει καθολου αργα, αρα μυθος τα περι ταχυτητας το σαλιαγκου.
Στο μεταξη η Τακυ (η χελωνα απ'το Κεντακυ) τον μυριστικε κι αρχισε να τεντωνει τον λαιμο της. Κανοντας ενα απειλητικο χςςς πλησιασε το σαλιγκαρι και μ'ενα χλαπ του κοβει με τα δυνατα της σαγωνια το σωμα που προεξηχε απο το κελυφος και αμεσως μετα συνεχισε να τρωει το τραγανο καβουκι...
Εμεινα αναυδη να κυταζω την θηριωδια καθως απο το νου μου περνουσαν εικονες απο τον Ιπποδρομο, και τις Αρενες οπου οι Ρωμαιοι διασκεδαζαν με θεαματα παρομοια αλλα σε αλλη κλιμακα.
Ενοιωσα βλαξ που δεν μου περασε απο τον νου πως το οτι και τα δυο ζωα κουβαλουν το σπιτι στην πλατη τους δεν τα κανει να μπορουν να συμβιωσουν ειρηνικα στον ιδιο χωρο, κυριως οταν το ενα αποτελει λαχταριστη τροφη για το πεινασμενο αλλο.

Ο θαυμαστος κηπος του Μπιλ

Eνω στην χωρα μου γινεται της τρελλης απο διαμαρτηριες, συγγρουσεις, βανδαλισμους και γενικο μπαχαλο, εγω στην αλλη ακρη του Ατλαντικου περιδιαβαινω σε κηπο εκκεντρικο, ηρεμο, σουρελιστικα διακοσμημενο, σαν τιποτα να μην αγγιζει την εδω πραγματικοτητα απο την κραυγη λαου και δρακου φωνη που ακουγεται στην περα οχθη...

Ακολουθοντας το ασπρο κουνελι

Μια ζωη ετρεχα πισω απο τ'ασπρα κουνελια, σαν αλλη Αλικη χαμενη σε κοσμους θαυματων. Ετσι και τωρα συναντησα τυχαια στον Αγιο Λουδοβικο, τον Τρελλο Καπελα  που παθιασμενος με τον ποιητικο λογο και την εικονα φτιαχνει ταινιουλες. Σε μια προσφατη συναντηση γυρω απο τραπεζια με ποτυρια μπυρας στο χρωμα του τσαγιου, αρχησε μια συνεργασια που ιδεα δεν εχω που θα με βγαλει. Αλλα μ'αρεσει αυτη η διαδρομη στα σκοτεινα, με τους θολους οριζοντες και τα αγνωστα μονοπατια.

Poetry Scores λοιπον και ο,τι μελλει γενεσθε...

Ηφαιστειογενη Εδαφη

Μ'αρεσει που ενα ηφαιστειο με δυσκολο ονομα, καπου κοντα στον βορειο πολο, εφερε τοση αναστατωση στις ζωες χιλιαδων ανθρωπων. Περα απο τα δραματα και τις ταλαιπορειες, τις αθλητικες και αλλες συναντησεις που αναβαλλονται, την κινδυνολογια που παιρνει και δινει, μ'αρεσει που ξαφνικα τα παντα και οι παντες αλλαζουν ρυθμους γιατι ενα ηφαιστειο φουμαρει κι ο καπνος του σκεπαζει την Ευρωπη, σταματαει τις συγκοινωνιες, οι ανθρωποι καθονται και περιμενουν στους διαφορους τοπους που βρεθηκαν χωρις να εχουν την δυνατοτητα να πανε πισω στα σπιτια τους και στις δουλειες τους.

Καιρος να αλλαξουμε ρυθμους, πιο αργους, παρακαλω, γιατι το ηφαιστειο καπνιζει, μην το ενοχλειτε, σταματηστε το τρεξιμο, μιληστε με τον αγνωστο διπλα σας, σιγουρα κατι καινουριο θα μαθετε, κοιταξτε γυρω σας, ξεσκονιστε τη σταχτη κι αλλαξτε οσα δεν σας αρεσουν. Καμια φορα χρειαζονται τα υφαιστεια να μας καπνισουν για να συνελθουμε, να ριξουν τη σταχτη τους στο χωμα για να φυτρωσουν καρποι πιο νοστημοι, να σκιασουν τους οριζοντες για να κοιταξουμε μεσα μας.

Στο βαθος κηπος

Σα να μην μου εφταναν τα αλλα δυο blogs το "elzevir" και το "charbonnel", σημερα ενοιωσα την αναγκη ν'αρχησω να γραφω για φυτα, κηπους, γλαστρες, βοτανα και φυσικα που και που και απο καμια συνταγη.

Ανοιξη στο Σαιντ Λουις σημαινει καιρος να παιξουμε με τα χωματα. Ετσι ξεκινα ενα συνεχες πηγαινελα στα φυτωρια, σκεψεις και συσκεψεις σχετικα με το τι θα φυτεψουμε φετος: κατι να θυμιζει την Μεσογειο η μηπως φυτα ιθαγενη του Μιζουριου να θυμιζουν τους ηρωες του Μαρκ Τουειν;

Ο κηπος ειναι ο τοπος που φυτρωνει τ'ονειρο, εκει που ευδοκιμει η νοσταλγια: να βαλουμε μιαν αραβικη ακακια σαν αυτες που ειχε στην Καρολου Ντηλ και μοσχοβολουσαν τα βραδια του καλοκαιριου. Και μια φλαμουριά, οχι γιατι μου θυμιζει την unter der linden του Βερολινου, αλλα γιατι μυριζει γλυκα οταν πεφτει καλοκαιρινη βροχη στα λουλουδακια της, ασε που αμα τα μαζεψεις φτιαχνεις το πιο γλυκο, μυρωδατο και ομορφο σε χρωμα τσαι, το τηλιο.

Σημερα πηγα και φυτεψα τσαχπινικα γαριφαλακια να μου θυμιζουν την Πολη που ημουν εκει πριν εναν μηνα. Και φυσικα εβαλα λεβαντες, φασκομηλα και δυο δεντρολιβανα να τα μυριζω και να χαιρομαι που μου φερνουν στο νου την Φλωρεντια. Καπου εκαι κοντα τους φυτρωνουν κι οι μαντζουρανες (μανα μου μαντζουρανα μου) διπλα στα θυμαρακια προς τιμην της Χαλκιδικης και των αμετρητων καλοκαιριων που περασα και θα περασω εκει.

Ο πλατυφυλλος βασιλικος φυτευτηκε για να τον τρωμε με ντοματα-μοτσαρελλα να θυμομαστε τα φοιτητικα χρονια στην Ιταλια και επισης για να βαζω δυο τρια φυλλα σε μια κανατα νερο να το πινω αρωματισμενο, οπως μου το κερασε η φιλη μου η Ελσα Εξαρχου περσυ το καλοκαιρι στο Βουκουρεστι, στον κηπο κατω απο τη γλυσινα. Φυσικα φυτεψα και μια γλυσινα που μου φαιρνει στο νου τον αυλογυρο της Φιλισοφικης σχολης στη Θεσσαλονικη.

Ξεκινησα και σπορια απο μια Ντατουρα που μου χαρησε η Ελισαβετ περσι στον Μακρυγιαλο, ελπιζω να φυτρωσουν. Εγω δεν ηξερα τι φυτο ηταν, μ'αρεσε πολυ το αγκαθωτο θυλακιο που εκρυβε τους σπορους και το δεχτικα με ενθουσιασμο. Επισης ενθουσιαστικα οταν διαβασα πως η Ντατουρα ειναι φυτο τοξικο και επικινδυνο. Μ'αρεσει η ιδεα ενος φαρμακερου φυτου διπλα στα μυριστικα, τις τρανταφυλλιες, τις μαργαριτες. Ειναι σαν την ιδεα του θανατου που μας κανει να ζουμε τη ζωη μας με περισσοτερο κεφι γιατι ξερουμε πως δεν κραταει αιωνια. Οπως λεει κι ο Εμπειρικος "...εκαμαν οιστρο της ζωης τον φοβον του θανατου".