Φασολια και Καντιοζαχαρη

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στη δυτική Μακεδονία όπου καλλιεργούν φασόλια και τα πουλούν "συσκευασμένα" μέσα σε χρωματιστές πλαστικές σακουλές.Όταν είχαμε φασολάδα στο σπίτι με κυνηγούσαν να φάω το φαι μου. Εκτός από τους γλυκούς γίγαντες, όλα τα άλλα φασόλια τα έβρισκα τόσο βαρετά και φλύαρα που μου έφερναν πονοκέφαλο .Στις Πρεσπες τις προάλλες δοκίμασα φασόλια γλυκό! Αν έβρισκα παλιά τα φασόλια "φλύαρα", το  φασόλι γλυκό θα έπρεπε να το χαρακτηρίσω μια μεταμοντέρνα υπερβολή. Δεν ήταν δυσάρεστο στη γεύση, απλά τα σάκχαρα με τα αμυλα θα μπορούσαν εύκολα να φέρουν τον οποιονδήποτε διαβητικό σε θανατηφόρο κώμα.Τον Μάρτη που πήγα στην Πόλη είδα στη βιτρίνα του Haci Bekir να πουλούν καντιοζαχαρη.Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται σήμερα η ξέρουν καν τι είναι η καντιοζαχαρη.Όταν μικρή είχα ιλαρά, η γιαγιά μου πήγε στα αχταρικα της αγορας Βλαλη, στο Καπανι  δηλαδή, κι αγόρασε καντιοζαχαρη. Είχε αυτό το χαρακτηριστικό καρπουζι χρώμα, κομμένη σε ρόμβους. Μου έδωσε έναν ολόκληρο ρόμβο λέγοντας μου "φατον για να φύγει η αρρώστια και να γιάνεις". Δεν πίστευα στα μάτια μου και στ'αυτια μου. Συνήθως τα γιατρικα ήταν φριχτά παρασκευάσματα μεσαιωνικής βαρβαρότητας. Και ω, του θαύματος, τώρα με υποχρέωναν να φάω με την ησυχία μου ένα λαχταριστό κατακόκκινο κομμάτι ζάχαρης!Η ξαφνική εικόνα της καντιοζαχαρης στα σοκάκια της Πόλης έφερε στο νου μου την χρόνια τώρα χαμένη πολιτισσα γιαγιακα μου. Δεν μπήκα στο μαγαζί να πάρω ένα κομμάτι να το φαω, μου φτασε μόνο που την φωτογράφισα...