Στην Αμερικα

Έφτασα και πάλι στην Αμέρικα, στο ήσυχο και ληθαργικό Μιντγουέστ, μακριά από τα βάσανα του κόσμου, την οικονομική κρίση, την ανεργία, τους αγανακτισμένους με τα τσαντίρια τους παρκαρισμενους μήνες στις πλατείες, τους ταξιτζήδες να μας κάνουν δήθεν τη ζωή πιο δύσκολη, αλλά τελικά μάλλον βρήκαμε τρόπους να κάνουμε τη δουλειά μας χωρίς αυτούς.
Στην Αμέρικα λοιπόν και πάλι να παλεύω με μια ζωή μονότονη μα σίγουρη, να καθαρίζω και να περιποιουμαι τους κήπους του σπιτιού μου, να βάζω σε τάξη τα πράγματα μου και καθε τόσο να με πιάνει διάθεση φυγής και να θέλω να πάρω το πρώτο αεροπλάνο να ξαναβρεθω στη χώρα της γλυκειάς ανασφάλειας, εκεί που μιλούν τη γλώσσα μου, εκεί που η μυρωδιά της θάλασσας με τραβάει από τη μύτη, τα πρωινά όταν βγαίνω από το σπίτι μου.
Εδώ μυρίζω το φρεσκοκομμένο γρασίδι, χαζεύω τα πουλιά που πετούν στα δέντρα μου, τα ακούω να κελαηδούν πρωί πρωί όταν ξυπνάω.
Η ζωή μου μοιρασμένη σε δυο πραγματικότητες τελείως διαφορετικές. Θα ήθελα να μπορούσα να διαλέξω τη μία απο τις δύο, αλλά δεν γίνεται. Έτσι και γω θα είμαι για πάντα πολίτης του κόσμου, αυτού της γεωγραφίας και του άλλου, του κόσμου του ονείρου.

Η ακρη του νηματος

Ελεγε η γιαγια μου "σε μια κλωστη κρεμεται η ζωη μας". Και γω συμπληρωνω πως στην μιαν άκρη του νήματος είμαστε σβούρες που γυρίζουν πότε ισορροπώντας και πότε πέφτοντας. Σβούρα χρωματιστή και γώ, πότε στροβιλίζομαι στην Ευρώπη και πότε στην Αμερική.
Εδωπάνω στη φωτογραφία μια παρέα σβούρες περιμένουν να ρθει η ώρα τους να στριφογυρίσουν, να στραφταλίσουν στον ήλιο, να τις παίξουνε χέρια παιδικά, να κερδίσουν τα στοιχήματα, να ισορροπήσουν στο γυαλιστερό καρφί τους. 

Χημικες εξισωσεις.

Φαρμακα και φαρμακια, στηριζουν τη ζωη μας καθαριζουν το αιμα μας, αλλαζουν τη διαθεση μας. Το σωμα μια μηχανη που χρειαζεται συντηριση, εξαρταται απο χημικες εξισωσεις.

Ουσιες συνθετικες με ονοματα συνθηματικα υποσχονται την σωματικη και συναισθηματικη αναγεννηση.

Και τα φαρμακεια μετατρεπονται σε ναους ελπιδας και πρωτης βοηθειας.  

Λευκοι οριζοντες

Μερες σκεπασμενες με χιονι, λευκοι οριζοντες, γαλαζιες σκιες, το φλυτζανι  ζεσταινει τις παλαμες μας...

Παγωμενος αερας, ζεστη μυρωδια απο τσαι με περγαμοντο, καιρος για εσωστρεφια και περισυλλογη.

Οι Ανυφαντρες

Υφάδια, στημόνια, κλωστές, κορδελάκια, χαντρουλες, υφές και χρώματα...
Στη ζωή μου μπήκανε ξαφνικά οι Ελληνίδες ανυφαντρες, όχι σαν την Κλωθώ, την Λαχεση και τη Άτροπο.
Χαρούμενες, δυναμικές σαν διαδήλωση, ήρθαν η Φαραωνα, η Ελένη, η Μαιρα, η Άννα, η Κλειώ, η Μαρία...
Η κάθε μια τους ξεχωριστή, με την δική της αισθητική και μέθοδο, συνεχίζουν την πανάρχαια γυναικεία δουλεια με τις κλωστες και τα υφασματα.

Πως μετρω τον χρονο στον Nεο Kοσμο

Τώρα που δε ζω πια στην Ελλάδα η χρονιά μου ξεκινάει κάθε Μάρτη.
Μάρτης ήταν όταν έφτασα στην Αμερική, άνοιξη.

Απρίλης είναι ο μήνας που πληρώνουμε τους φόρους, επίσης κι ο μήνας που ο Άγιος Λουδοβίκος στολίζεται με ανθισμένα δέντρα και λαμπερές λιακάδες. Και συνήθως τον Απρίλη πέφτει το Πάσχα των Εβραίων, των Καθολικών και το δικό μας.

Μάης ειναι ο μήνας που ανοίγει η θερινή σαιζόν, με τα πάρτι στους κήπους και τις πισίνες, τα γενέθλια του Λιο, τη γιορτή της μητέρας, και την Memorial Day.

Ιούνιος: ο μήνας των γενεθλίων μου, κλείνουν τα σχολεία, συνεχίζονται οι βεγγερες και οι εκδρομές και φτάνει η ώρα να πάμε στην Ευρώπη.

Ιούλιος: ταξίδια, συναντήσεις με τους υπερατλαντικούς φίλους, μπάνια. Α, ναι ειναι κι η γιορτη της Ανεξαρτησιας, 4 Ιουλιου, αλλα με ελαχιστες εξαιρεσεις δεν ειμαι ποτε εκει. Γιορταζω τη δικη μου ανεξαρτησια αλλού.

Αύγουστος: αποχαιρετισμοι, τελευταία μπάνια, επιστροφή στο Νέο Κόσμο

Σεπτέμβριος: σχολείο,  καμιά εκδρομή στο Μιζουρι, Labor Day, Rosh Hashanah, Yom Kippur, γιορτές που ποτέ δεν αγάπησα.

Οκτώβριος: Γενέθλια του Μαξ, harvest moon, καιρος να βαλω τα τροπικα φυτα μου μεσα στο σπιτι. Halloween.

Νοέμβριος: Τα φυλλα των δεντρων αλλαζουν χρωμα και πεφτουν. Τα μαζευουμε σε στοίβες που πανω τους πηδούν και χαιρονται τα παιδια. Στο τελος του μηνα  είναι το Thanksgiving γιορτη που δεν ειναι θρησκευτικη και γιορταζεται απ'ολους. Ίσως μονο οι Ινδιανοι δεν τη γιορταζουν, αλλα δεν το εχω κι oλας εξακριβώσει.

Δεκέμβριος:  Hanukah και το παιχνιδι της γεωμετρικής προόδου με τα δώρα. Το πρωτο βραδυ 1, το δευτερο 2, το τριτο 4, το τεταρτο 8, το πεμπτο 16, το εκτο 32, το εβδομο 74, συνολο 140 δωρακια ή δολλαρια ανα άτομο. Μετα χρεοκοπούμε και δεν μας μενει πια κεφι να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα. 

Ιανουάριος: πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, το σχολειο αρχιζει αμεσως μετά. Κρίμα που κανείς εδώ δεν γιορταζει τα Φωτα. Η γιορτη μου, κρυο, χιονια και νυχτες κοντα στο τζακι. Α, ναι και το ετήσιο πάρτι γενεθλιων του Ελβις Πρισλει στις 8 του μηνα.

Φεβρουάριος: επισης κρυος μηνας με γιορτές όπως τις Groundhog Day, President's Day, Valentine's Day, και συνήθως Mardi Gras. Εκτός απο το Mardi Gras οι αλλες γιορτες μ'αφηνουν αδιάφορη.

Δεν ξερω αν φταιει η Αμερικη η αν φταιω εγω που δεν χαιρομαι και δεν περιμένω με λαχτάρα τις γιορτές και τις μέρες που σημαδεύουν τον χρόνο της.

Φασολια και Καντιοζαχαρη

Πριν λίγες μέρες βρέθηκα στη δυτική Μακεδονία όπου καλλιεργούν φασόλια και τα πουλούν "συσκευασμένα" μέσα σε χρωματιστές πλαστικές σακουλές.Όταν είχαμε φασολάδα στο σπίτι με κυνηγούσαν να φάω το φαι μου. Εκτός από τους γλυκούς γίγαντες, όλα τα άλλα φασόλια τα έβρισκα τόσο βαρετά και φλύαρα που μου έφερναν πονοκέφαλο .Στις Πρεσπες τις προάλλες δοκίμασα φασόλια γλυκό! Αν έβρισκα παλιά τα φασόλια "φλύαρα", το  φασόλι γλυκό θα έπρεπε να το χαρακτηρίσω μια μεταμοντέρνα υπερβολή. Δεν ήταν δυσάρεστο στη γεύση, απλά τα σάκχαρα με τα αμυλα θα μπορούσαν εύκολα να φέρουν τον οποιονδήποτε διαβητικό σε θανατηφόρο κώμα.Τον Μάρτη που πήγα στην Πόλη είδα στη βιτρίνα του Haci Bekir να πουλούν καντιοζαχαρη.Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται σήμερα η ξέρουν καν τι είναι η καντιοζαχαρη.Όταν μικρή είχα ιλαρά, η γιαγιά μου πήγε στα αχταρικα της αγορας Βλαλη, στο Καπανι  δηλαδή, κι αγόρασε καντιοζαχαρη. Είχε αυτό το χαρακτηριστικό καρπουζι χρώμα, κομμένη σε ρόμβους. Μου έδωσε έναν ολόκληρο ρόμβο λέγοντας μου "φατον για να φύγει η αρρώστια και να γιάνεις". Δεν πίστευα στα μάτια μου και στ'αυτια μου. Συνήθως τα γιατρικα ήταν φριχτά παρασκευάσματα μεσαιωνικής βαρβαρότητας. Και ω, του θαύματος, τώρα με υποχρέωναν να φάω με την ησυχία μου ένα λαχταριστό κατακόκκινο κομμάτι ζάχαρης!Η ξαφνική εικόνα της καντιοζαχαρης στα σοκάκια της Πόλης έφερε στο νου μου την χρόνια τώρα χαμένη πολιτισσα γιαγιακα μου. Δεν μπήκα στο μαγαζί να πάρω ένα κομμάτι να το φαω, μου φτασε μόνο που την φωτογράφισα...