Σταγόνες

Η μέρα πάντα ξεκινά με μια σταγόνα αίμα, 

Και η σκέψη, υδάτινη σταγόνα, 

αγγίζει απο μακριά το σώμα 

του ιδανικού κι απρόσιτου εραστή.

Ποιός είπε πως το αίμα νερό δεν γίνεται;

Αερας

Ουρανός μαβής, κλαδιά κατάμαυρα σαλεύουν στον άνεμο.  

Φυσάει αέρας και φέρνει το σκοτάδι.

Ανάβουν ένα-ένα τα φώτα της πόλης, ενώ αλλού,οχτώ ώρες πιο μπροστά, 

σε άλλη χρονική άτρακτο, τα φώτα σβήνουν, ο κόσμος πηγαίνει για ύπνο, 

αύριο ξημερώνει νέα μέρα. 

Εκεί στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, ο αγαπημένος ξενυχτάει. 

Κοιτάζει το βίντεο που του εστειλα. Φυτά που κυματίζουν ηδονικά, ψηλά σε ταράτσα.

Φυσάει αέρας δυνατά και παίρνει μαζί του φύλλα από τα δέντρα,  σκόνη, σχέσεις ληγμένες.

Στα τυφλά

Που κανένα να μη δείς

Ούτε ν´ ακούσεις τίποτα

Μέσα στις ερημιές 

Εκείνες που θα ψάχνεις.

Θα ψάχνεις 

Στα τυφλά

Με αυτιά και στόμα 

Γεμάτα με μπαμπακι. 

Θα ψάχνεις 

Θα ψάχνεις

Θα ψάχνεις  

Ασταμάτητα 

Την χρυσή χαραμάδα. 

Το ξένο σώμα

Ξένα σώματα, ξένοι άντρες,

ξένες γλώσσες στο στόμα μου

μέσα. 

Μεγάλοι άντρες με παιδικές ψυχές,

Ζούν τη ζωή τους 

Παραδομένοι στην εντροπία.

Συναντιόμαστε σαν τα μικρά παιδιά

Που περνούν τα απογεύματα 

Παίζοντας  μαζί. 

Μόνο που τα παιχνίδια μας 

Γίνονται πάνω στα σεντόνια.

Περνούν τα χρονια

Κι εμείς ξεχνιόμαστε στο παιχνίδι. 

Γλιστρούν τα δάχτυλα πάνω 

Στις δροσερές πτυχές του σεντονιού

Αγγίζοντας 

Σγουρά και ζεστά εφηβαία

Που με την πάροδο του χρόνου 

Λέγονται πιά γεραλέα.

Δεν μας νοιάζει που 

Προ πολλού έφυγε πιά

Η εφηβεία.

Έχουμε πάντα μια περιέργεια μωρού

Ν´αγγίζουμε, ν´ ανακαλύπτουμε και 

Με κέφι να γευόμαστε 

Το ξένο σώμα.

Κατοικώντας την αναμονή.

Μετά από τόσες εκατοντάδες μέρες

που τον περιμένω, 

η αναμονή έγινε σπίτι μου. 

Ο χρόνος μια μεταξωτή κλωστή,

κουκούλι που τυλίγμενη μέσα του, 

μετράω την απόσταση που μας χωρίζει.

Έμαθα να κατοικώ την αναμονή 

και να αλλάζω. 

Φυτρώνουν τα φτερά μου, 

μεγάλα και χρωματιστά 

και από ταπεινό σκουλίκι 

μεταμορφώνομαι σε  πεταλούδα. 

Μια πεταλούδα όμορφη και λαμπερή,  

να τον ξαφνιάσει η αλλαγή 

όταν συναντηθούμε. 

Χαλκομανια

Κάτω από την άσπρη μου μπλούζα,
Κουβαλώ την μυρωδιά σου

Κολλημένη στο στήθος μου.

Το πρόσωπο σου,
Τόσο κοντά στο δικό μου,

Μου είναι άγνωστο.

Το βλέμμα μου,

Λεπιδα ανατόμου.

Ανταλλάξαμε 

Δαγκωνιές

Αντί για φιλιά.

Αγγίγματα 

Χωρίς συναίσθημα. 
Κρύα χέρια που

Ξεφλουδίζουν
Τα φανελενια υφάσματα
Ν´ αγγίξουνε 
Μέρη  απόκρυφα.

Δεν φωράω

Κυλόττα,

Δεν σε αγαπώ.

Βυθίζεις το πρόσωπο σου 

Στα βυζια μου.

Βαριέμαι.

Όλα γίνονται 

Με Μπρεχτικη

Αποστασιοποίηση. 

Σαν έρωτας με 

Σηκωμένο 

Το φρυδάκι, 

Ειρωνικά. 

Ερωτες μισοί 

Που τελειώνουν

Προτού καλά καλά

Ν´ αρχίσουν. 

Λες: -Τώρα θα σταματήσω.

Λέω: -Σε ξεκολλάω απ´

Το μυαλό μου σαν 
Μια παλιά 

Χαλκομανία. 

Γλυκιε μου Ανατολιτη

Πράσινο σαν φασκόμηλο
Το χρώμα σου,
Η μυρωδιά σου βετυβερ.
Το δέρμα σου υδράργυρος
και απαλό μετάξι.
Τα χέρια σου όλο δύναμη
Σαν σφίγγουν τα δικά μου.
Οταν μιλάς βία σκληρή
Βγαίνει απ´το στόμα σου,
Βία που καθηλώνει.

Γλυκιε μου Ανατολίτη
Κρυμμένε στα πέπλα
Της ομιχλης,
Όταν σε πιάσουν τα χεράκια μου,
Θα σε μαδίσουν.

Τα νύχια μου
Με τρυφερή αθωότητα
Θα βυθιστούν
Στην μεταξένια σάρκα.
Στα δυό να την ανοίξουνε,
Το αίμα σου να στάξει
Λαμπερό
Μέσα  απ´την θαμπή  σου
Σάρκα .

Το βυσσινί σου στόμα
Τα αδηφάγα χείλη μου
Θα το ρουφηξουν
Με δύναμη να πιω
Την αναπνοή σου.
Στην αγκαλιά μου
Με πάθος θα σε σφίξω
Μέχρι να ακουστούν
Τα κόκκαλα σου
Να ραγίζουν.

Γλυκιέ μου Ανατολίτη
Θέλω να σε διαλύσω.