Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.
Μπορεί απ΄εξω εκεί να στέκει

το παιδί με το μπαλόνι.

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.

Μπορεί να είναι η χαμένη γάτα σου,  

μπορεί να δεις εκείνο τον παλιό σου φίλο  

ή μια ανθοδέσμη τριαντάφυλλα 

ή ενα αερόστατο.                                                    

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.

Αν είν´ στο σπίτι σκοτεινά  

θα μπει το φως του ηλίου.

Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.

Κι ας είναι μόνο για μια στιγμή  

κι ας είν´ μια  χαραμάδα                                              

κι αν τίποτα δεν είναι έξω εκεί, 

πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα.

Τουλάχιστον, θα έχεις μπει εσυ στον κόσμο.

Μίλα μου για μήλα

Μίλα μου! Θέλω να μου μιλάς! 

Να μου μιλάς μέσα από τον γυάλινο κόσμο που ζεις, να φτάνει η φωνή σου μέχρι τον δικό μου γυάλινο κόσμο. Δεν έχω τρόπο να έρθω κοντά σου, όπως ούτε και συ. Ζούμε κλεισμένοι στον κύκλο μας, δίχως να μπορούμε να πλησιαστούμε, ν´ αγκαλιαστούμε. 

Μίλα μου, θέλω να ακούσω και πάλι την φωνή σου. Λεν πως η φωνή μπορεί να σπάσει το γυαλί. Κάποτε, χρόνια πριν,  καθώς βγήκε το όνομα σου από τα χείλη μου, έσπασε το ποτήρι που κρατούσα. Έγινε θρύψαλα, χίλια κομμάτια που  έσκισαν και σημάδεψαν τα γυμνά μου πόδια.

Μίλα μου έστω και για μήλα, όπως το μήλο στο κεφάλι του Ουίλλιαμ Τελλου, το μήλο στο κεφάλι της άτυχης γυναίκας του αλλού Ουίλλιαμς, του Μπαροους, μίλα μου για το μήλο εκείνο το πρώτο, που μοιράστηκε η γενναιόδωρη Εύα με τον αγαπημένο της.

Σταγόνες

Η μέρα πάντα ξεκινά με μια σταγόνα αίμα, 

Και η σκέψη, υδάτινη σταγόνα, 

αγγίζει απο μακριά το σώμα 

του ιδανικού κι απρόσιτου εραστή.

Ποιός είπε πως το αίμα νερό δεν γίνεται;

Αερας

Ουρανός μαβής, κλαδιά κατάμαυρα σαλεύουν στον άνεμο.  

Φυσάει αέρας και φέρνει το σκοτάδι.

Ανάβουν ένα-ένα τα φώτα της πόλης, ενώ αλλού,οχτώ ώρες πιο μπροστά, 

σε άλλη χρονική άτρακτο, τα φώτα σβήνουν, ο κόσμος πηγαίνει για ύπνο, 

αύριο ξημερώνει νέα μέρα. 

Εκεί στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, ο αγαπημένος ξενυχτάει. 

Κοιτάζει το βίντεο που του εστειλα. Φυτά που κυματίζουν ηδονικά, ψηλά σε ταράτσα.

Φυσάει αέρας δυνατά και παίρνει μαζί του φύλλα από τα δέντρα,  σκόνη, σχέσεις ληγμένες.

Στα τυφλά

Που κανένα να μη δείς

Ούτε ν´ ακούσεις τίποτα

Μέσα στις ερημιές 

Εκείνες που θα ψάχνεις.

Θα ψάχνεις 

Στα τυφλά

Με αυτιά και στόμα 

Γεμάτα με μπαμπακι. 

Θα ψάχνεις 

Θα ψάχνεις

Θα ψάχνεις  

Ασταμάτητα 

Την χρυσή χαραμάδα. 

Το ξένο σώμα

Ξένα σώματα, ξένοι άντρες,

ξένες γλώσσες στο στόμα μου

μέσα. 

Μεγάλοι άντρες με παιδικές ψυχές,

Ζούν τη ζωή τους 

Παραδομένοι στην εντροπία.

Συναντιόμαστε σαν τα μικρά παιδιά

Που περνούν τα απογεύματα 

Παίζοντας  μαζί. 

Μόνο που τα παιχνίδια μας 

Γίνονται πάνω στα σεντόνια.

Περνούν τα χρονια

Κι εμείς ξεχνιόμαστε στο παιχνίδι. 

Γλιστρούν τα δάχτυλα πάνω 

Στις δροσερές πτυχές του σεντονιού

Αγγίζοντας 

Σγουρά και ζεστά εφηβαία

Που με την πάροδο του χρόνου 

Λέγονται πιά γεραλέα.

Δεν μας νοιάζει που 

Προ πολλού έφυγε πιά

Η εφηβεία.

Έχουμε πάντα μια περιέργεια μωρού

Ν´αγγίζουμε, ν´ ανακαλύπτουμε και 

Με κέφι να γευόμαστε 

Το ξένο σώμα.

Κατοικώντας την αναμονή.

Μετά από τόσες εκατοντάδες μέρες

που τον περιμένω, 

η αναμονή έγινε σπίτι μου. 

Ο χρόνος μια μεταξωτή κλωστή,

κουκούλι που τυλίγμενη μέσα του, 

μετράω την απόσταση που μας χωρίζει.

Έμαθα να κατοικώ την αναμονή 

και να αλλάζω. 

Φυτρώνουν τα φτερά μου, 

μεγάλα και χρωματιστά 

και από ταπεινό σκουλίκι 

μεταμορφώνομαι σε  πεταλούδα. 

Μια πεταλούδα όμορφη και λαμπερή,  

να τον ξαφνιάσει η αλλαγή 

όταν συναντηθούμε.