Monday, June 8, 2015

Απουσία / παρουσία


Σημειώνω απουσία απο αυτο το ημερολόγια 26 μηνών! 
Η καρδιά και τα φεγγάρια με κυβερνούν, ο χρονος μοιράζεται σε δυο ηπείρους και τέσσερα αρσενικά. Που καιρός για ηλεκτρονικά ημερολόγια!
Όμως επειδή η βασίλισσα συνεχίζει να αγαπά τα ρόδα, ετσι και γω ξαναπιανω το ημερολόγιο. Κουβέντες ριγμένες στην θάλασσα του κυβερνοχώρου.
Αρχή του παραμυθιού, καλημέρα σας.

Monday, April 15, 2013

Δεσμοί φιλίας


Μπήκε η άνοιξη με το Βυζάντιο να έχει ρεπό και την κλωστή της θυμισης να με τραβάει προς τον Ευρωπαϊκό βορρά. Παλιός κι αγαπημένος φίλος αρχησε να κάνει βουτιές στην πραγματικότητα μου. Εδώ και μέρες ενα συνεχες πηγαινελα, πέρα από τη μέρα και τη νύχτα, πάνω από τ´ανθισμένα λιβάδια, τον μεγάλο Ατλαντικο και τους πετρινους δρόμους των πόλεων. Η σκέψη μας ενώνει με μια κορδέλα αόρατη, νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων.

Tuesday, January 1, 2013

Καλή Χρονιά

Αλλαγή του χρόνου, καιρός για ανασκοπησεις των όσων ζήσαμε τον περασμένο χρόνο και σχέδια και υποσχέσεις για τον επόμενο.
Ανοίγει το κουτί με τις εκπλήξεις του 2013 που αν διαβαστεί ανάποδα εμφανίζεται η λέξη Εros!
Για να δούμε τι θα δούμε...


Sunday, November 11, 2012

Λεξεις


Λέξεις κουρέλια κι απολοιφαδια  από κουβέντες,
Κουβέντες πεσμένες στο πάτωμα, όχι πως ήτανε βαριές, αλλά καθώς  τις έστελνα στον άλλον, αυτός απροσεκτος δεν τις έπιανε και τουπεφταν.
Ετσι μαζεύτικαν χνουδι στους διαδρόμους και τα σαλόνια του μυαλου.

Μαζεύω τις λέξεις από καταγης και τις τακτοποιώ. 
Τις δενω με κορδέλες να τις κρεμάσω ανάμεσα στα δέντρα, αντίκρυ από τη θάλασσα. Το φως του ήλιου θα τις ξεβαψει, θα τις απαλύνει.
Τα πουλιά θα κάθονται πάνω τους να τις στολίζουν κι ο αέρας θα τις κάνει τραγούδι.

Γυρλαντες απο λέξεις όπως : "σε φιλώ", "χαιρε", "έλα", "σε θέλω", "σ´αγαπω", "φυγε για να ξαναρθεις", "χαρά μου", "ματακια μου", "όνειρο", "ευτυχία", "χρώμα", "μουσική", "νερό", "φως", "αέρας", "φωτιά", "έρωτας".

Saturday, January 7, 2012

Αφορισμοί


Το φως εισβάλλει στη ζωή μας και καθορίζει τα κέφια μας σαν απο μηχανής θεός.


Το σκοτάδι μας τυλίγει, προστατευτική μητέρα, σε βελουδινη αγκαλιά.


Η αρρώστια ειν´ ο τρόπος που αντιδρά το σώμα στην κακομεταχείριση της ψυχής.


ΝΕ,
20ς αιώνας.

Sunday, September 4, 2011

Χερια


Σκεφτομαι τη μαμά μου που δεν υπάρχει πια. Κοιτάζω τα χέρια μου που γερνάνε και θυμάμαι τα δικα της. Τα χέρια μας δεν μοιάζουν. Εκείνη έλεγε πως έχω τα χέρια του μπαμπά μου και της άρεσε να τα κοιτάζει και να τα χαϊδεύει. Εγώ ξέρω πως οι δείκτες των χεριών μου είναι ίδιοι με εκείνους της γιαγιάς μου, της μάνας της, πως τα νυχια μου έχουν σκληρές αυλακιες σαν του μπαμπά μου και πως η μαμά μου δεν ήξερε πότε πως να περιποιηθει τα νύχια της.
Τον τελευταίο χρόνο πριν πεθάνει πάθαινε μικρά εγκεφαλικά. Ένα απο αυτά της είχε μισό παραλύσει το αριστερο της χέρι που έτσι κλειστό και γυρισμενο προς τα μέσα έμοιαζε με πόδι πουλιού.
Ενάμιση χρόνο πριν φυγει της είχα βγάλει τις χρυσές αλυσίδες απο τον λαιμό, τα δαχτυλιδια και τη βερα της και τελευταία τα βραχιολια. Άδειασαν κι αχρηστευτικαν σιγά σιγά τα χέρια της.
Τα χεριας της μαμάς μου που χτυπούσαν, τσιμπουσαν, εγδερναν, ζυμωναν, ετριβαν τη μπουγαδα, παλιά κουβαλουσαν νερό, έβαφαν τοίχους, κεντουσαν, έπλεκαν, μαγειρευαν, ξεματιαζαν, χαϊδεύαν και πάνω απ´ολα έπαιζαν μαζί μου αυτό το παιχνίδι: περπατουσαμε στο δρόμο πιασμενες χέρι χέρι και σφιγγαμε η μια το χέρι της άλλης μ´εναν κώδικα μυστικό που σήμαινε "σ´αγαπώ", "ειμ´εδω", "μη φοβάσαι", "στηριξου".
Δυο μέρες πριν φύγει, την ευχαριστησα για όλα όσα έκανε για μένα φιλοντας της τα χέρια.