Sunday, September 4, 2011

Χερια


Σκεφτομαι τη μαμά μου που δεν υπάρχει πια. Κοιτάζω τα χέρια μου που γερνάνε και θυμάμαι τα δικα της. Τα χέρια μας δεν μοιάζουν. Εκείνη έλεγε πως έχω τα χέρια του μπαμπά μου και της άρεσε να τα κοιτάζει και να τα χαϊδεύει. Εγώ ξέρω πως οι δείκτες των χεριών μου είναι ίδιοι με εκείνους της γιαγιάς μου, της μάνας της, πως τα νυχια μου έχουν σκληρές αυλακιες σαν του μπαμπά μου και πως η μαμά μου δεν ήξερε πότε πως να περιποιηθει τα νύχια της.
Τον τελευταίο χρόνο πριν πεθάνει πάθαινε μικρά εγκεφαλικά. Ένα απο αυτά της είχε μισό παραλύσει το αριστερο της χέρι που έτσι κλειστό και γυρισμενο προς τα μέσα έμοιαζε με πόδι πουλιού.
Ενάμιση χρόνο πριν φυγει της είχα βγάλει τις χρυσές αλυσίδες απο τον λαιμό, τα δαχτυλιδια και τη βερα της και τελευταία τα βραχιολια. Άδειασαν κι αχρηστευτικαν σιγά σιγά τα χέρια της.
Τα χεριας της μαμάς μου που χτυπούσαν, τσιμπουσαν, εγδερναν, ζυμωναν, ετριβαν τη μπουγαδα, παλιά κουβαλουσαν νερό, έβαφαν τοίχους, κεντουσαν, έπλεκαν, μαγειρευαν, ξεματιαζαν, χαϊδεύαν και πάνω απ´ολα έπαιζαν μαζί μου αυτό το παιχνίδι: περπατουσαμε στο δρόμο πιασμενες χέρι χέρι και σφιγγαμε η μια το χέρι της άλλης μ´εναν κώδικα μυστικό που σήμαινε "σ´αγαπώ", "ειμ´εδω", "μη φοβάσαι", "στηριξου".
Δυο μέρες πριν φύγει, την ευχαριστησα για όλα όσα έκανε για μένα φιλοντας της τα χέρια.

Tuesday, August 16, 2011

Στην Αμερικα


Έφτασα και πάλι στην Αμερικα, στο ήσυχο και λιθαργικο Μιντγουεστ, μακριά από τα βάσανα του κόσμου, την οικονομική κρίση, την ανεργία, τους αγανακτισμένους με τα τσαντηρια τους παρκαρισμενους μήνες στις πλατείες, τους ταξιτζήδες να μας κάνουν δήθεν τη ζωή πιο δύσκολη, αλλά τελικά μάλλον βρήκαμε τρόπους να κάνουμε τη δουλειά μας χωρίς αυτούς.
Στην Αμερικα λοιπόν και πάλι να παλεύω με μια ζωή μονοτονη μα σίγουρη, να καθαρίζω και να περιποιουμαι τους κήπους του σπιτιού μου, να βάζω σε τάξη τα πράγματα μου και καθε τόσο να με πιάνει διάθεση φυγής και να θέλω να πάρω το πρώτο αεροπλάνο να ξαναβρεθω στη χώρα της γλυκειας ανασφαλειας, εκεί που μιλούν τη γλώσσα μου, εκεί που η μυρωδιά της θάλασσας με τραβάει από τη μύτη τα πρωινά όταν βγαίνω από το σπίτι μου.
Εδώ μυριζω το φρεσκοκομμενο γρασίδι, χαζευω τα πουλιά που πετούν στα δέντρα μου, τα ακούω να κελαηδουν πρωί πρωί όταν ξυπναω.
Η ζωή μου μοιρασμενη σε δυο πραγματικότητες τελείως διαφορετικές. Θα ήθελα να μπορούσα να διαλέξω τη μια απο τις δυο, αλλά δεν γίνεται. Έτσι και γω θα είμαι για πάντα πολίτης του κόσμου, αυτού της γεωγραφίας και του αλλου, του ονείρου.

Tuesday, April 12, 2011

Η ακρη του νηματος

Ελεγε η γιαγια μου "σε μια κλωστη κρεμεται η ζωη μας". Και γω συμπληρωνω πως στην μιαν ακρη του νηματος ειμαστε σβουρες που γυριζουν ποτε ισοροποντας και ποτε πεφτοντας. Σβουρα χρωματιστη και γω ποτε στροβιλιζομαι στην Ευρωπη και ποτε στην Αμερικη.
Εδωπανω στη φωτογραφια μια παρεα σβουρες περιμενουν να ρθει η ωρα τους να στριφογυρισουν, να στραφταλισουν στον ηλιο, να τις παιξουνε χερια παιδικα, να κερδισουν τα στοιχηματα, να ισοροπισουν στο γυαλιστερο καρφι τους. 

Thursday, February 3, 2011

Χημικες εξισωσεις.

Φαρμακα και φαρμακια, στηριζουν τη ζωη μας καθαριζουν το αιμα μας, αλλαζουν τη διαθεση μας. Το σωμα μια μηχανη που χρειαζεται συντηριση, εξαρταται απο χημικες εξισωσεις.
Ουσιες συνθετικες με ονοματα συνθηματικα υποσχονται την σωματικη και συναισθηματικη αναγεννηση.
Και τα φαρμακεια μετατρεπονται σε ναους ελπιδας και πρωτης βοηθειας.  

Λευκοι οριζοντες


Μερες σκεπασμενες με χιονι, λευκοι οριζοντες, γαλαζιες σκιες, το φλυτζανι  ζεσταινει τις παλαμες μας...

Παγωμενος αερας, ξεστη μυρωδια απο τσαι με περγαμοντο, καιρος για εσωστρεφια και περισυλλογη.